Nöbetçi Eczaneler
Bir okulun koridorunda yankılanan o ses…
Bir çocuğun yere düşüşü…
Ve ardından gelen o tanıdık cümle:
“Nasıl yapar?”
Her seferinde aynı yerden başlıyoruz. Failin yüzüne bakıyor, yaşına şaşırıyor, geçmişini didik didik ediyoruz. Sonra da içimizi rahatlatan o dar hükmü veriyoruz: “Cani.”
Oysa mesele bu kadar basit değil.
Belki de hiçbir zaman olmadı.
Çünkü bir çocuk, bir sabah uyanıp durduk yere katil olmaz.
Bu, bir anın değil; uzun bir ihmalin, sessiz bir çürümenin sonucudur.
Her gün ekranlardan taşan şiddet, bir süre sonra sadece “izlenen” bir şey olmaktan çıkar; normalleşir. Dizilerde kahramanlar öfkeyle vurur, oyunlarda kazanmak öldürmekle eşdeğer hale gelir. Çocuk, gerçeği kurmacadan ayıracak mesafeyi kaybettikçe, şiddet onun zihninde sıradan bir seçenek haline gelir.
Ama mesele sadece ekran değil.
Bir çocuğun eline bu kadar kolay ulaşabilen silah, aslında yetişkinlerin ihmallerinin en somut göstergesidir. Denetimsizliktir. “Bana bir şey olmaz” rahatlığıdır. Sorumluluğun başkasına devredildiği o tanıdık boşluktur.
Ve belki de en ağır olanı…
Görülmeyen çocuklardır.
Duyulmayanlar.
İçinde büyüyen öfkeyi, kırgınlığı, yalnızlığı kimsenin fark etmediği çocuklar…
Biz çoğu zaman sonucu konuşuyoruz. Oysa asıl konuşmamız gereken süreçtir. Bir çocuğu şiddete götüren yolları kim döşedi? Hangi eksiklikler, hangi ihmaller, hangi suskunluklar o yolu bu kadar kolay hale getirdi?
Evet, tetiği çeken el suçludur.
Ama o eli oraya getiren şartları görmezden gelmek, suçu eksik tarif etmektir.
Bugün bir çocuğun gözlerindeki karanlığa bakarken, sadece ona değil; o karanlığı büyüten dünyaya da bakmak zorundayız.
Çünkü eğer biz değişmezsek…
Yarın yine aynı cümleyi kuracağız:
“Nasıl yapar?”
Ve yine geç kalmış olacağız.
YORUMLAR