Aynadaki Yabancı: Başkalarında Gördüğümüz Aslında Biz miyiz?

Hayat koşuşturmacası içinde hepimiz zaman zaman kendimizi bir başkasını eleştirirken buluruz. Bazen bir arkadaşımızın hırsına, bazen bir yabancının tavrına, bazen de sosyal medyadaki birinin yaşam tarzına takılıp kalırız. Bu aslında son derece insani bir durum. Ancak bu tepkilerimizin altında, kendimize dair keşfedilmeyi bekleyen küçük ipuçları saklı olabilir.

Eleştiri mi, Yoksa Bir Tanışma Daveti mi?

Psikolojide sıklıkla karşımıza çıkan bir gerçek var: Çevremizdeki insanlara verdiğimiz güçlü tepkiler, aslında kendi iç dünyamızın bir yansıması olabilir. Buna “ayna etkisi” diyebiliriz. Bir başkasında bizi çok rahatsız eden bir özellik, belki de bizim kendi içimizde henüz barışamadığımız, bastırdığımız ya da “öyle olmaktan” korktuğumuz bir parçamızdır.Örneğin, birinin “fazla rahat” olması bizi huzursuz ediyorsa, belki de kendi hayatımızda kendimize yeterince özgürlük tanımadığımız içindir. Ya da birinin başarısını “şans” diyerek küçümsüyorsak, bu belki de kendi hayallerimiz için adım atma konusundaki çekincelerimizin bir dışavurumudur. Yani eleştiri, bazen ruhumuzun “Bana da bak, benimle de ilgilen” deme şeklidir.

Kendimize Nazik Olma Vakti

Başkalarını yargılarken aslında kendimize karşı da sert bir tutum sergiliyoruz. Bir başkasının hatasını hemen fark etmek, aslında kendimizi o hatadan koruma içgüdümüzün bir parçası. Ancak unutmamalıyız ki; hepimiz hata yapabilen, eksikleri olan ve her gün biraz daha büyümeye çalışan varlıklarız.Başkalarında gördüğümüz kusurları birer “saldırı” aracı olarak değil, birer “ayna” olarak görmek bizi daha huzurlu bir insan yapar. Birini eleştirmek yerine, o davranışın bizde neden bu kadar büyük bir duygu uyandırdığını anlamaya çalışmak, kendimize yapabileceğimiz en büyük iyiliktir.

Anlamaya Başlamak, İyileşmenin İlk Adımıdır

Bundan sonra birine karşı yoğun bir eleştiri hissettiğimizde, parmağımızı ona uzatmadan önce elimizi kalbimize koyup şunu sorabiliriz: “Bu durum bana kendimle ilgili ne anlatıyor?” Belki de o kişi, sadece bizim kendimize vermediğimiz bir izni kullanıyordur. Belki de o hata, bizim de geçmişte yaptığımız ve hala kendimizi affedemediğimiz bir andır.Hayat, başkalarını yargılamak için çok kısa, ama kendimizi anlamak ve sevmek için harika bir yolculuk. Başkalarına gösterdiğimiz o anlayışı ve şefkati kendimizden de esirgemediğimizde, aynadaki görüntünün de yavaş yavaş güzelleştiğini fark edeceğiz. Çünkü dünya, biz kendimize nasıl bakıyorsak, bize öyle görünür.