Dijital Telaşın Ortasında: Durma Sanatı

Eskiden “vakit nakittir” derdik; şimdilerde ise vakit, sanki avucumuzun içinden kayıp giden kum taneleri gibi. Her yere yetişmeye çalışırken hiçbir yerde tam anlamıyla bulunamıyoruz. Sabah uyandığımızda ilk işimiz telefonun mavi ışığına hapsolmak, başkalarının hayatlarındaki “en iyi anları” izleyerek kendi sıradan sabahımızı küçümsemek oluyor.

Modern insanın en büyük trajedisi, hıza olan bağımlılığıdır.

Kahveyi tadını alarak içmek yerine, fotoğrafını çekip paylaşmanın telaşına düşüyoruz. Bir konserde sevdiğimiz şarkıyı canlı dinlemek varken, ekranın arkasından kayıt yapıp o anın büyüsünü piksellere feda ediyoruz. Oysa hayat, biz onu kaydetmeye çalışırken perdenin arkasından akıp gidiyor.

Neyi Kaçırıyoruz?

Aslında kaçırdığımız şey sadece “an” değil; kendimizle kuracağımız bağdır. Sürekli bir sonraki bildirimi, bir sonraki işi, bir sonraki hedefi kovalarken; şu an elimizde olan tek gerçekliği, yani “şimdi”yi feda ediyoruz .Sessizlikten korkuyoruz: Çünkü sessiz kaldığımızda zihnimizdeki sorularla yüzleşmek zorunda kalıyoruz. Yavaşlamaktan korkuyoruz: Çünkü yavaşladığımızda geride kalacağımızı sanıyoruz .Oysa gerçek şu ki; en derin fikirler sessizlikte filizlenir, en büyük huzur ise yavaşladığımızda bizi bulur. Bir ağacın büyümesini izleyemezsiniz çünkü o sabırla büyür. Bir dostun sesindeki o ince kırgınlığı, sadece hız kesip onu gerçekten dinlediğinizde fark edebilirsiniz.

Küçük Bir Meydan Okuma

Bugün kendinize bir iyilik yapın. Sadece beş dakikalığına ekranı kapatın, kulaklıkları çıkarın ve sadece oturun. Pencereden dışarı bakın, rüzgarın sesini duymaya çalışın ya da sadece nefes aldığınızın farkına varın. Dünya siz durduğunuzda durmayacak, aksine siz durduğunuzda dünya gerçek renkleriyle size görünmeye başlayacak.Unutmayın; hayat bir yarış değil, bir yolculuktur. Ve hiçbir yolculuk, sadece varış noktasına odaklanarak tamamlanmaz. Yolun kenarındaki çiçekleri görmüyorsanız, vardığınız yerin de pek bir anlamı kalmayacaktır.