Yarım Kalanların Sessiz Şiiri: Hepimiz Yeniden Başlamayı mı Sevdik?

Şu an bu satırları okurken, odanızın bir köşesinde öylece duran o yoga matına veya başucunuzda sadece ilk birkaç sayfası çevrilmiş o kitaba gözünüz çarpabilir. Belki bir hevesle aldığınız boya kalemleri kutusunda mahzun bekliyor, belki de “bu pazartesi” için verilen sözler bir sonraki pazartesiye devredildi. Eğer böyleyse, lütfen derin bir nefes alın ve kendinize şunu söyleyin: Yalnız değilsiniz ve kesinlikle suçlu da değilsiniz.

Niyetin Güzelliği, Yolun Yorgunluğu

Bir şeye başlamaya niyetlendiğimizde içimizde bir çiçek açar. Kendimizi o enstrümanı çalırken, o dili akıcı konuşurken veya o yolu yürürken hayal etmek, ruhumuza iyi gelir. Aslında biz sadece bir “sonuç” satın almayız; biz kendimize dair bir umut satın alırız. O yarım kalan kurslar, bitmemiş kitaplar aslında bizim hala merak ettiğimizin, hala gelişmek istediğimizin ve hayata karşı iştahımızın olduğunun kanıtıdır.Bazen hayatın hızı, bazen de yorgunluklarımız o ilk heyecanın üzerine bir toz tabakası serper. Bu, disiplinsiz olduğumuz anlamına gelmez; sadece insan olduğumuzu, bazen enerjimizin o hayale yetmediğini gösterir.

Vitrinlerden Uzak, Kendimize Yakın

Dünya bize hep “bitirmeyi”, “başarmayı” ve “mükemmeli” dayatıyor. Oysa hayat, her zaman son noktayı koyabildiğimiz bir hikaye değildir. Bir kitabın sadece on sayfasını okuduysanız, o on sayfa artık sizin bir parçanızdır. Bir hobiye başlayıp bıraktıysanız, o hevesin size kattığı o birkaç günlük neşe yanınıza kar kalmıştır. Belki de o “yarım kalmışlıklar”, aslında ruhumuzun o anlık ihtiyacını karşılayıp kenara çekilmiştir.

Küçük Bir Davet

Eğer eviniz bitmemiş projelerle doluysa, onlara birer “başarısızlık anıtı” gibi bakmayı bırakın. Onlar sizin merak duraklarınızdı. Bugün kendinize şu soruyu sorun: “Yarım bıraktığım bu şey bana o an ne hissettirmişti?” Eğer size sadece bir anlık bile olsa gülümseme verdiyse, görevini yapmış demektir.Belki bugün yeni bir şeye başlamak yerine, o tozlu raftaki kitabın 11. sayfasını sadece meraktan, hiçbir zorunluluk hissetmeden açarsınız. Ya da açmazsınız… Unutmayın; en güzel yolculuklar, vardığınız yer değil, yolda kendinize ne kadar nazik davrandığınızla ilgilidir.