“Dünün Gölgelerinden Bugünün Güneşine”

Bugünlerde kime sorsanız, dilinde aynı endişe: “Yarın ne getirecek?” Geleceğin belirsizliği hepimizin omzunda bir yük gibi duruyor. Oysa biraz durup kalbimizin sesini dinlediğimizde fark ediyoruz ki; bizi asıl yoran yarının bilinmezliği değil, dünün bir türlü bitmeyen yankıları. Biz aslında gelecekten korkmuyoruz; geçmişin hatıralarını, eski yenilgilerimizi ve o meşhur “keşke”lerimizi yanımızda taşımaktan yoruluyoruz

Biz Gelecekten Değil, Geçmişi Taşımaktan Korkuyoruz

.Zihnimiz bazen çok katı bir ev sahibi olabiliyor. Yıllar önce bitmiş bir dostluğu, bir türlü söylenememiş o son sözü ya da artık bize ait olmayan bir başarıyı başköşede ağırlamaya devam ediyor. Fiziksel olarak bugündeyiz ama kalbimiz bazen beş yıl önceki bir kırgınlığın nöbetini tutuyor.Oysa insan, geçmişi özlerken aslında en çok o zamanki “kendini” özlüyor. O günkü heyecanını, o günkü bakış açısını, o günkü saflığını… Geçmişin o tanıdık ve güvenli limanına sığınmak istiyoruz çünkü gelecek, henüz ayak basılmamış, ışıkları yanmamış bir oda gibi görünüyor gözümüze.Ama unutmamalıyız ki; hayat, biz dikiz aynasına bakarken ön camdan akıp giden o eşsiz manzaradır. Arkaya bakarak yürümeye çalışmak, sadece bugünün güzelliklerine çarpıp düşmemize neden olur. Geçmiş, yolumuzu aydınlatan bir fener olmalı; ayaklarımızı birbirine bağlayan bir pranga değil.

Belki de bugün kendimize bir şans vermeliyiz.

Sırtımızdaki o eski, ağır dosyaları birer birer rafa kaldırmak; onları silmek değil, sadece yerlerine yerleştirmek… O eski sevgiliye, o eski kavgaya, o eski “ben”e uzaktan bir selam verip bugünün güneşine dönmek. Çünkü dünü değiştiremeyiz ama bugünü dünün bir gölgesi olmaktan kurtarabiliriz.Bugün kendinize sorun: Gerçekten yeni bir sabahın tadını mı çıkarıyorsunuz, yoksa dünün hatıralarıyla mı kahvaltı yapıyorsunuz? Hayat, tam da şu saniyede, aldığınız o nefeste gizli. Bırakın geçmiş güzel bir anı olarak kalsın; siz bugün yeniden başlamanın o hafifliğini yaşayın.