Beklemenin İnceliği: Ruhun Dinlenme Durağı

Beklemenin İnceliği: Ruhumuzun Dinlenme Durağı

“Geçenlerde bir kafede otururken fark ettim; hepimiz görünmez bir yarışın içinde gibiyiz. Siparişimiz üç dakika gecikince saate bakıyor, asansörün gelmesini beklerken hemen telefona sarılıp o sonsuz ekran akışına dalıyoruz. Sanki hayat, o ‘boş’ kalan saniyeleri bir şeyle doldurmazsak uçup gidecekmiş gibi bir telaş içindeyiz. Oysa eskiden beklemenin bir tadı, bir kokusu, hatta bir müziği vardı.”

Aradaki O Güzel Boşluklar

“Eskiden bir mektubun gelmesini günlerce beklemek, o mektubun içindeki özlemi büyütürdü. Sevdiğimiz bir şarkının radyoda tesadüfen çıkmasını beklemek, o şarkıyı bizim için dünyadaki en özel melodi yapardı. Şimdi her şey bir tık uzağımızda, her şey anında avucumuzun içinde. Evet, bu çok büyük bir konfor; ama kabul edelim ki bir yanı da biraz eksik. Beklemekten vazgeçtiğimizde, aslında o şeye yüklediğimiz anlamdan da biraz vazgeçmiş olduk. Çünkü bir şeyi ‘beklemek’, ona değer verdiğimizi kendimize kanıtlama biçimimizdi.”

Sabırsızlık Ruhumuzu Yoruyor

“Şimdi ise bu hız bizi biraz yordu, değil mi? Ruhumuz, bu kadar hıza yetişmeye çalışırken nefes nefese kaldı. Sabırsızlık bir karakter özelliği değil de, sanki modern zamanın bize fısıldadığı bir zorunluluk gibi. Her şey hızlı olsun, hemen olsun, kusursuz olsun istiyoruz. Ama hayatın en samimi anları, o ‘aralarda’ gizli. Demlenen çayın başında geçen o beş dakika, bir dostun gelmesini beklerken pencereden sokağı izlemek, ya da bir kitabın en heyecanlı yerinde durup biraz hayal kurmak… İşte hayat tam da o durduğumuz yerlerde çiçek açıyor.”

Küçük Bir Yavaşlama Daveti

“Belki de ‘beklemeyi’ yeniden öğrenmeliyiz. Onu bir zaman kaybı değil, bir ‘mola’ olarak görmeye başlamalıyız. Bugün bir yerde sıra beklerken ya da bir arkadaşınızı beklerken telefonunuzu cebinizden çıkarmamayı deneyin. Sadece etrafı izleyin, gökyüzüne bakın, kendi nefesinizi dinleyin.Göreceksiniz ki, dünya biz acele etmediğimizde çok daha zarif dönüyor. Beklemek, aslında ruhumuzun kendine gelmesi için ona tanıdığımız en güzel şanstır. Kendimize bu şansı vermek için geç kalmış sayılmayız.”