Nöbetçi Eczaneler
Dijitalleşen Dünya’ nın çirkin yüzü, en çok da spor dallarında kendini gösteriyor. Akıllı cihazlara para vererek sahip olduğumuz günümüzde, sosyal mecralara çok kolay bir şekilde her hangi bir bedel ödemeden ulaşır konumdayız. Bu durum da tabiki birçok sorunu beraberinde getiriyor. Sosyal Medya zorbaları, hemen cehalet heybelerinde gizledikleri kırbaçlarını rahatlıkla çıkarıp sağa sola sallamaya başlıyorlar.
Zorbaların bu tutumundan en büyük nasibi de futbolcular görüyor. Cehalet şerbetini yudumlamış bu zorbalar kendi dijital mecralarından, futbolculara, sporculara hatta bu başka alanlarda da oluyor, yapılan hakaretler, ağıza alınmayacak küfürler, değersizleştirme çabaları gibi bir çok mental zorbalığa sebebiyet veriyorlar. Sorun bizim toplumumuzdaki eğitimsiz bireylerin, sosyal mecralarda hiçbir kontrol mekanizması olmadan cirit atıyor oluşudur. Eğitim seviyemizin düşük oluşu bir sorun, bu eğitimsizliğin dijital ile buluşması apayrı bir sorun durumuna geldi. Bir sosyal medya hesabına ulaşan herkes, gördüğü herşeye, sanki bu alanda ihtisası varmış, bu konularda bilirkişi konumundaymışçasına yorumlar yapıyor, sosyal linç ağları oluşturuyorlar. Bir çok dezenformasyon, kin ve nefret tohumları ekmeye, toplumu bölüştürüp ayrıştırmaya varan sonuçların tohumlarını atıyorlar.
Sporcular bu “Öv-Göm’ cülerin” cehalet kusuşlarından etkilenip, işlerini bile düzgün yapamaz noktaya geliyorlar. Misal verelim, futbolcu çekindiği için dikine pas atamıyor, basketçi potaya şut atamıyor, tenisçi risk alarak raketine vuramıyor, atletizm dalında zaten çok gerideyiz. Sosyal hayatta bu zorbalar yüzünden insanlar rahatça atılımlar yapamıyor, öğrenci düşünüp kendini ileri taşıyacak kararlar alamıyor, yatırımcı risk alamıyor gibi gibi… Dolayısıyla zorbalık artık fiziksel den ekransal boyutlara ulaştı. 2002 Dünya Kupası’ nda henüz dijital medya bu kadar gelişik değilken bile bu ülkenin milli takımı teknik direktörünün takım elbisesi, saç tarayışı gibi konularda zorbalıklar yapıldı.
Böyle durumlar açışından edebiyatımız da bazı deyimler mevcut.
” Herşeye maydanoz olmak “.
” Fasulye gibi kendini nimetten saymak “.
” Üzerine vazife olmayana karışmak “.
” Her yemeğe salça olmak “.
” Abacı, kebeci, ara yerde sen neci “.
” İşgüzarlık yapmak” gibi birçok deyimi söyleyebiliriz. Aslında bizim kültürümüz çokça bilge. Bu gibi durumlara şak diye cevap vermiş ancak bu sadece Halk dili söyleyişi olarak kalmış, kimse kendini geliştirmek adına bunları almamış. Deyimler ve atasözleri sözlüğünden ibaret bırakılmış.
Kısacası bu durum topluma her alanda zarar verdiği için bu gözlemimi paylaşmak istedim. Bu durumlara bir dur demenin yöntemleri var aslında ama orası da bende kalsın, okuyan dostlarımız biraz onlarda kafa yorsun, ibret almamız ve örnek olmamız gereken çok şeyler var…